De Corona-crisis treft ons nog steeds hard, in ons professionele leven maar vooral privé. In korte tijd moesten we overschakelen naar een andere manier van leven. Wat opvalt is dat dit de meeste mensen wonderwel lukt. Via Zoom, Skype, Facetime, Google Hangout, Webex (die was nieuw voor mij vandaag) en Blackboard Collaborate komt de wereld tegenwoordig online binnen. In zeer korte tijd is de universiteit overgeschakeld op een nieuwe werkelijkheid met online colleges, webinars en alternatieve toetsvormen. Er is ook winst en en er zijn nieuwe kansen. Afspraken waarvoor het in de offline wereld vanzelf sprak dat van Groningen naar Den Haag en Rotterdam zou worden gereisd, kunnen ineens via een teleconferentie of een videoverbinding. En in sommige werkgemeenschappen lijken de sociale contacten er ook niet per sé onder te lijden.
Maar er zijn natuurlijk vooral veel schaduwzijden. Collega’s met kinderen zijn ineens een stuk minder productief. Deze crisis is niet de grote gelijkmaker, eerder wordt ongelijkheid verder vergroot. In een klein huis met schoolgaande kinderen is het lastiger de discipline er in te houden. En in gezinnen waar veiligheid altijd al een onderwerp was, lopen met het wegvallen van de school als veilige plek, de spanningen verder op. En dan hebben we het nog niet over de collega’s of de familieleden die wekenlang met stevige klachten in bed liggen, of nog erger in het ziekenhuis, zoals een van de deelnemers aan de leergang Publieke Strategie en Leiderschap.